تنها نیستم چون خودم رو دوست دارم (سیاه و سفید)

کتاب “تنها نیستم چون خودم‌ را دوست دارم”

 اولین کتاب کودکی که مادر و کودک همزمان با هم میتونن لذت رنگ‌آمیزی و هنردرمانی‌رو تجربه کنن.

اولین داستان ایرانی که با متد bibliotherapy و زیرنظر روانشناس متخصص بر اساس‌ طرحواره‌ها نوشته شده

صفحات این کتاب به سه بخش تقسیم می‌شود:

بخش اول داستان کودکانه روایت می‌شود.

بخش دوم برای هنردرمانی مادران و

بخش سوم مخصوص نقاشی و رنگ‌آمیزی کودکان است.

هنردرمانی؛

فعالیت‌های خلاق روان‌درمانی با استفاده از روش‌های (هنری – دیداری – شنیداری) را هنر درمانی گویند.

هدف از فعالیت‌های هنر درمانگرانه رشد هویت، شخصیت و نیز برانگیختن احساس موفقیت در کودکان از طریق ابزارهای ابتکاری خودمحور است. سایمون معتقد است که هنر درمانی یا روان‌درمانی هنری مستلزم توجه به نیازهای روانی بیماران، نظیر نیاز به آزادی، اظهار وجود و آرامش است و بر همین اساس نیازمند توجه به جزئیات مهارت‌های هنری نیست و فعالیت‌ها و تولیدات هنری را نه به خاطر رویکرد زیبایی شناسانه آن‌ها بلکه به دلیل نقش روانکاوانه و درمانگرشان مورد توجه قرار می‌دهد.

هرچند مبحث هنردرمانی از دیرباز مورد توجه اندیشمندان و فیلسوفان ازجمله ارسطو بوده و کارکردهای درمانی هنر با عناوینی چون «کاتارسیس» و «پالایش روانی» از هزاران سال قبل مطرح گشته، اما کاربرد روان‌شناسانهٔ هنر به شکل امروزی نخستین بار توسط زیگموند فروید ارائه شد و دیری نپایید که هنر و روانکاوی از تأثیرات متقابل یکدیگر بهره‌ها بردند.

“کتاب درمانی” (Bibliotherapy): اصطلاح «بیبلیوتراپی» به‌معنای کتاب‌درمانی از دو واژه «بیبلیوس» به‌معنای «کتاب» و «تراپیا» به‌معنای «درمان» گرفته شده است. می‌گویند یونانیان باستان ازین روش استفاده می‌کردند. در بعضی منابع ذکر شده که بسیاری از درمانگران و روانشناسان در قرن ۱۸و ۱۹ میلادی در اروپا و آمریکا از کتاب‌درمانی به‌عنوان یک شیوه درمانی برای کمک به مشکلات روحی و ذهنی کودکان و نوجوانان استفاده می‌کردند.

 در بکارگیری این روش اعتقاد این است که افراد به واسطه مطالعه کتاب به‌صورت هدفمند و با نظارت درمانگر می‌توانند به بازسازی و بازپروری دیدگاه‌ها و هویت خود بپردازند؛ یعنی ضعف‌های خود را شناسایی کرده و با همراهی درمانگر و مطالعه هدفمند برای بهبود بخشیدن به  آنها اقدام کنند. از سال ۱۹۷۰کتاب درمانی برای کودکان بصورت رسمی در آمریکا مطرح شد و برای مواردی

که کودکان در فشارهای روحی بودند استفاده شد. (بستری‌بودن در بیمارستان، از دست دادن دوست و جدایی والدین،‌ یا در شرایط جنگ و رخداد‌های طبیعی همچون سیل و زلزله) ادبیات می‌تواند کودکان را در درک عواطف خود، هم ذات‌پنداری با شخصیت‌هایی که احساس‌های‌ مشابه دارند و  کسب مهارت نسبت به چگونگی برخورد دیگران با همان مشکلات، یاری رساند.

مطالعه کتاب به عنوان روش درمانی ایده چندان جدیدی نیست. چرا که ظاهرا پادشاه مصر رامسس دوم اتاقی مخصوص نگه‌داری کتاب داشت و بالای در ورودی آن کلماتی با این عنوان نوشته بود: «خانه درمان روح».

زیگمون فروید و بسیاری از روانشناسان و فلاسفه دیگر نیز کتاب را برای درمان بیماران ذهنی تجویز می‌کردند. بیبلیوتراپی(bibliotherapy) هنر استفاده از کتاب برای کمک به حل مشکلات روحی افراد است، درسال ۱۹۱۶ میلادی برای نخستین بار توسط ساموئل کروترز استفاده شد. پس از آن در آمریکا و کمی بعد در بریتانیا رواج پیدا کرد. این روش درمانی به سرعت وارد دانشکده‌های پزشکی و بیمارستان‌ها شد. در سال ۲۰۰۷ فیلسوفی به نام آلن دو باتن مدرسه‌ای مجهز به خدمات بیبلیوتراپی با متخصصان آن تاسیس کرد. گرچه بیبلیوتراپیست‌ها گاهی اوقات کتاب‌های فلسفه، شعر و کتاب‌های خلاقانه غیر داستانی تجویز می‌کنند، اما در این میان داستان و رمان از خاصیت درمانگری بیشتری برخوردارند. تحقیقات نشان می‌دهد داستان‌های ادبی توانایی ما را برای همدردی و قرار دادن خودمان در قالب دیگران بهبود می‌بخشد. مطالعه داستانی با شخصیت مشابه خودمان می‌تواند در روند تشخیص بیماری و درمان آن تاثیر به‌سزابی داشته باشد. زمانی که داستان ما را در طوفانی عمیق می‌اندازد، در واقع کشف شخصیت درونی ما آغاز می‌شود. زمانی که به خودمان می آییم و خودمان را گریان می‌بینیم در حالی که می‌فهمیم برای شخصیت داستان اشک می‌ریزیم، در واقع برای خودمان گریه می‌کنیم. به این روش درمانی نوعی پاکسازی روان گفته می‌شود.