کتاب حس آخرین دیدار

در حین بازی دختر بچه ای زیبا با موهایی طلایی نزدیک زمین بسکتبال می‌شود و با چشم های زیبا و براقش بازی محسن و ابراهیم را تماشا می‌کند با نگاهی مهربان و لبخندی پر‌انرژی میپرسد:((تو هم میخوای توپ پرت کنی دختر کوچولو؟!))

محسن با شنیدن صدای مریم ذوقی در دلش موج می‌زند و درحالی که بندهای کفشش را باز می‌کند،میگوید:((مریم خانم،نباید بیای دیدن داداشت؟!))

درحالی که نیشخندی می‌زند میپرسد ((ببینم،خبریه؟)) محسن که از زرنگی او به وجد آمده و حسابی خجالت زده شده میگوید:((مریم تو همش باید به من غر بزنی؟نه خبری نیست،واسه خودت فیلم نساز))مریم ادامه میدهد:((اصلا واسه اینکه من خاطرم جمع بشه که خبری نیست تو چشم هم زل می‌زنیم اگه نخندیدی که خبری نیست ولی اگه خندیدی…))چهره جدی و کنجکاو مریم تک تک سلول های محسن را به خنده وا میدارد.نفسی رسا می‌کشد و آب دهانش را با قدرت و صدای بلند قورت می‌دهد…

مادر جوانش را در آغوش می‌گیرد و برایش لالایی می‌خواند. لالایی می‌خواند تا یادی کند از زمانی که لحظه به لحظه کنارش بوده لالایی می‌خواند تا یادی کند از زمانی که کودکی بیش نبود و حالا پهلوانی است بزرگ… زهرا زمزمه می‌کند((خدانگدارت قهرمان زندگی من و علی و خداحافظ پهلوون ایران زمین…