خون اژدها

حس های آغشته به عطر انسان بودن که فرار از دنیای به شدت مادی را فریاد می زند . نقش و روح هنر ،از خود تخریبی ها دویدن پی این و آن هر روز در زندگی کم رنگ تر می شود . چه شعر هایی که در سینه خفه می شوند ، داستان هایی که در ذهن، سنگ قبر خویش می شود ، موسیقی‌ هایی  که در تکرار گم و گور می شود و طرح ها و نقاشی هایی که  پشت چشم خاموش می شود . آری صبح خود را باید با شعری آغاز کرد ظهر هنگام موسیقی گوش کرد و عصر فقط باید به نقاشی ها نگریست اگر هنر غمگین شده است ما اندوهگین هستیم برای وجودیت به هر چیزی چنگ می زنیم شاید در این ژرفای غم چیزی یافت که از ما انسان بهتری بسازد و شاید زندگی در این کف اقیانوس تاریک از ما موجودی دیگر بسازد . من مطمئن هستم درون هر ایرانی شاعریست که بسته به نوع توجه انسان به آن یا هرگز بزرگ نمی شود ، کودک می ماند و یا از بی احساسی می میرد و شاید کشته می شود شجاعت آن‌است که خود را به چالش کشید و محکم ماند .

هر رودخانه آب باریکه از باران بیش نبوده است ، همه ی جاری شدن ها زیباست و نباید از سکوت زیاد لال شد، باید هنر ، موسیقی اش ادامه پیدا کند و مثل پرنده ها بی مخاطب آواز سر داد شاید به گوش کسی خوش بیاید بی منت .

“چه زود گیلاس ها هسته می شوند

چه زود استکان ها خالی از عطر چای می شوند

مهمان ها رفتند

تنهایی همیشه هست”

از متن کتاب

خرداد ۱۴۰۳