کتاب آپاچی‌ها

کتاب آپاچی‌ها نوشته جناب آقای ایمان چگونیان را به صورت قانونی از سایت متخصصان خریداری کنید.

ارسال کتاب تا ده روز کاری.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

من نویسنده نیستم، می‌دانم که نویسندگی آدابی دارد که باید آموخت و اینکه باید سال­ها نوشت تا بشود نام کسی را “نویسنده” گذاشت. من در این مجموعه، چیزهایی را در قالب داستان­های کوتاه تلخ و شیرین نوشتم که زندگی به من آموخته. در زمانی نوشتم که جهانم در حال تغییر بود و داشتم از توهم به واقعیت سفر می­کردم. روزهایی که قلم و بهترین رفیق زندگیم، همسرم، می­دانند چه روزهایی بود. امیدوارم حرف­های دلی من بر دل شما عزیزان هم بنشیند. به رسم ادب و به عنوان پیشکش بخشی از اثر “آپاچی­ها” که گوشه­ای از خاطرات دوران پرفراز و نشیب دبیرستان من بوده و این مجموعه نیز به همین نام منتشر شده را با شما بزرگواران به اشتراک می­گذارم:

” به دبیرستانِ ما می­گفتند مدرسه­‌ی آپاچی­ها! جَوِ زندانِ روباز را داشت و به لحاظِ سوق­الجیشی در منطقه­‌ای قرار گرفته بود که آدم­ها با سرشتِ یاغی و شورشی به دنیا می­‌آمدند، از نونهالی کفشِ پاشنه تخم­ مرغی می­پوشیدند، در کودکی مشقِ گُنده‌­لاتی می­کردند، در نوجوانی پاچه بیتلی­‌پوش می­­شدند، در جوانی تیپِ مشکی و مدل موی دُم­‌کَفتَری می­زدند، در بزرگسالی به مکتبِ بهروز وثوقی و ناصر ملک ­مطیعی می­گرویدند و در کهنسالی با هفت­­ سَر ­عائله و ترانه‌­های خیانت‌­محورِ جواد یساری و عباس قادری روزگار می­گذراندند و منتظرِ ملک­‌الموت می­شدند! در این بُرِشِ جامانده از آمریکای شمالی و غربِ وحشی، زنگِ تفریح، عینِ سرخپوست­ها، تن به تن می­جنگیدیم و کمربند و زنجیر می­کشیدیم! مدیریتِ دبیرستان، حینِ میانجی­گری موردِ ضَرب و شَتم قرار گرفته بود و مثلِ خوکچه­‌ی هندیِ دست­‌آموز، شرطی شده بود که نزدیکِ بیشه­‌ی شیرها نشود! باشگاهِ رزمیِ نزدیکِ مدرسه، محلِ تعلیمِ آپاچی­‌های جوان بود و جبرِ جوِ خشن، آن­ها را برای زنده‌ماندن به عضویت در آن سوق می­داد و درس­‌خواندن فعالیتی جنبی به­‌شمار می­رفت و عنوانِ«درسخوان»، مفهومی انتزاعی بود که ما به‌ازای خارجی نداشت!

قاسمی، مدیرِ در شُرُفِ بازنشستگیِ مدرسه، فقط به خاطرِ رضای خدا و دعای خیرِ مردم و باقیات­‌الصالحات و بدون چشم­‌داشت به پشیزی مالِ دنیا، با کدِ یمین و عرقِ جبین، طبقِ روایاتِ متواتر، کامل­ترین آزمایشگاهِ استان را در دبیرستانِ ما احداث کرد و بعد از سلسله سخنرانی‌های ایدئولوژیک و فلسفی و تبلیغات و تحکیمات و تعقیبات، از این مایه­‌ی فخرِ دنیا و آخرت و میوه­‌ی عُمرش رونمایی نمود و آپاچی­های رشته­‌ی ریاضی به عنوانِ جلودارِ کاروان زُوار، تحتِ تدابیرِ شدیدِ امنیتی به زیارتش مُشرف شدند و برای این دُردانه‌­ی آقای مدیر، افسانه­‌ها ساختند! نوبتِ کلاسِ ما که شد، مدرسه لرزید! در مدرسه­‌ی آپاچی­ها، با آن جهان­بینیِ بی­‌مانند و نحوه­‌ی اداره­‌ی ملوک­‌الطوائفیش، ما رهبرانِ کاریزماتیک و پدرانِ معنویِ مدرسه بودیم و قبایل دیگر از ما حساب می­بردند! این موهبت، نصیبِ ما شده بود که با همکلاسی­‌های خانواده­ زندانی و خلاف­ سنگین دَمخور باشیم! کریمی، دبیرِ کوتاه قد و لاغر اندامِ شیمی، وسطِ کلاس رفت، به میزِ فلزیِ زهوار در رفته‌­اش تکیه داد، با حرکتی کُند و با نوکِ انگشتِ اشاره، عینکِ ته استکانیش را روی دماغِ عقابیش تنظیم کرد و ریش­های سفید و پُرپشتِ بُزیش را مُشت کرد و با صدای «تودماغی» و تکیه­ کلام­‌های همیشگیش و شمرده شمرده گفت:« عژیژم ژانم! انتژار دارم امروژ خیلی با حیا باشین و آبروی رشته­‌ی تَژرُبی رو بخرین… . خیلی خشگل و مشتی توی یه خط، شَمتِ آزمایشگاه میرین، مرتب دورِ میژِ آژِمایشگاه میشینین و مثه خُمارا کاری نمیکنین که بِگَن رشته­ی تَژرُبی یه مُشت دانش­آموژِ شیره­ایِ هَپَروت مَپَروتن… . عژیژم ژانم! میخام اژ فردا همه ژا حرفِ شِوُمِ تَژرُبی باشه… . آقا قاشمی، شُحبت میکنه و میگه که این آژمایشگاه اژ نَژَرِ امکانات چه ژایگاهی توی اُشتان داره… . حالا بیرونِ کِلاش شَف میبندین و شاکت و خیلی با شوعور و مؤدب و نَژیف، شَمتِ آژمایشگاه میرین.» انگار بعدِ هر جمله، چُرت می­زد، دائم­الچُرت و عشقی بود و رفیقِ گرمابه و گلستانش، لیوانِ چایی جادار و مَشتی بود که قبلِ کلاس تا سَر پُر می­کرد و سرِ کلاس با شیره­ی تریاک به بدن می­زد و چون لوتی­مسلک و باصفا بود به ما هم تعارف می­کرد! موهای ژولیده و یک­دست سفید و صورتِ لاغرِ کشیده و  چشم­های ریز و دماغِ بزرگی داشت، اسمش را «کریم شیره­‌ای» گذاشته بودیم! مشتریِ خودمان بود، شیره­‌اش را تأمین می­کردیم!!! ”