کتاب صد

کتاب صد نوشته جناب آقای عبدالله محمدی مزینان را به صورت قانونی از سایت متخصصان خریداری کنید.

ارسال کتاب تا ده روز کاری.

در بخشی از کتاب می خوانیم:

صد شعر ، صد روز و شب ، صد بار سکوت و صد فریاد .بدین  شرح بود حاصل صد بار تامل من  در جستجوی انسان ، عشق ، عرفان و آزادگی .
آدمی تنهاست ، به هنگام تولد ، زندگی و حتی مرگ.
قلمم را به خدمت تنهایی هایم گرفته ام تا بتوانم صد مرتبه دیگر آن ها را به وزن و نظم در آورم .
صد ، برای من تنها یک کتاب نیست ، تعداد روز های شمرده شده از فرط غم ، اندوه و تنهاییست ، هدیه ای که گویی اول خدای  در سرشت من آفریده و دوم به لطف عزیز یا عزیزانی به من پیشکش شده .
در این نقطه از زندگانیم با وجود تمام خراش ها و زخم های روحم و با تمام خستگی تنم
که به مانند پرستویی راه گم کرده و از کوچ برگشته و در ناکجا آباد سکنی گرفته هستم
قاطعانه می گویم که هر واژه ای ک در این کتاب آمده ، ما حصل عشق ، دلتنگی ، دلسوزی و دوست داشتن است . چه برای خویش، چه برای آدمی ، و چه برای معشوق .
قطعا اگر میتوانستید با گذاشتن دستتان بر روی سرم ذهنم را بخوانید
تنها پیر مردی را می دیدید که در ۲۷ سالگی یک گوشه نشسته و دو دستی سرش را گرفته و بی مهابا فریاد میزند .
فریاد خالی از هر گونه حرفی
بجز یک آ .
یک آ که تا هر کجا که میتواند آن را میکشد و از اعماق گلویش آن را فریاد میزند.
و نمی داند حتی  برای کدام درد .
زندگی لحظه های زیبا و کوتاهی بود در میان درد های زشت و بلند مدت . من در این ابیات فریاد هایم را تا حد توان به جامه ی نظم  کشیده ام و تلاش کرده ام ، حرفم ، دردم، مشکلم و اندوهم را به تصویر بکشم .
امیدوارم که در این تلاش موفق بوده باشم.
در خصوص برخی از کلمات لازم است عرض کنم که من عاشق واژگان قدیمی هستم ، با اینکه خیلی از دوستان از روی مهر و محبت این مطلب را به من گوشزد کرده اند که برخی از واژگان منسوخ شده اند . اما من معتقدم که واژه هیچگاه از بین نمی رود و روح خود را تا لحظه ای که از آن استفاده کنید ، حفظ میکند.

این ابیات و غزلیات و قطعات و قصاید ، هر چند کم دلنوشته های جوانی ست که در زندگی داغ ، جدایی ، تنهایی و  بس تنهایی را تجربه کرده است ، غم کلامم را به طبع بلندتان ببخشید.
راستش را بخواهید هیچگاه علاقه ای به چاپ کتاب یا شعر هایم را نداشتم . محبت دوستان و لطف عزیزان بود که دلسروده های مرا می‌خواندند و مرا به این امر دعوت میکردند.
تا پیش از این معتقد بودم که اشعارم را برای خود نگهدارم ، تا شاید کسی بعد از مرگم آن ها را بخواند و به منظور من در این ابیات فکر کند و شاید بهتر باشد پس از مرگم مرا درک کند .
ولی زور دوستان بر خودخواهی من چربید و اکنون در خدمتم شما هستم .
با تشکر از تمام عزیزانی که مرا به سمت چاپ این ابیات سوق دادند .کسانی که به معنی دقیق کلمه برای من جایگاه خواهر و برادر دارند.

به امید عشق ، انسان ، برابری