کتاب لب دره چراغ همه سبز است

کتاب لب دره چراغ همه سبز است نوشته جناب آقای میلاد پورخدادادوند را به صورت قانونی از سایت متخصصان خریداری کنید.

ارسال کتاب تا ده روز کاری.

در بخشی از کتاب می خوانیم:

لب دره چراغ همه سبز است» مجموعه اشعاری است که در ظاهر ارتباط خاصی با هم ندارند، اشعار سنتی و نو، کوتاه و بلند تنیده در هم، که گاه همدیگر را تایید می‌کنند و گاه در پی انکار هم می آیند.
یا خودآگاه یا ناخودآگاه، یا از روی اختیار یا اجبار.
در زندگی ماشینی و پرشتاب امروزی واژگان نیز از هم سبقت می‌گیرند و گنجاندن آن‌ها در یک سبک و قالب و فضا نمی‌تواند نماینده عصر کنونی باشد، شاعر از شاخه‌ای به شاخه دیگر می‌پرد و این پرش‌ها نه از روی تنوع که از سستی شاخه‌ زیر پایش است.
شاعر کوشیده این ناهماهنگی‌ها و تناقضات را کنار هم جمع کند، جایی از جمع گریزان است و جایی دیگر تنهایی می‌ترساندش، جایی به دنبال کمک است و جایی هم با تمام وجود به خود آسیب می‌رساند.
می‌خواهد همه چیز را به هم بچسباند ولی غافل از آنکه دست‌هایی بسیار در کمین‌اند و چسب پاره شده را دوباره چسب زدن بیهوده است.
تمایلی ندارد که عشق معمول در سایر اشعار را به تصویر بکشد و معتقد است که ظرفیت شعر و هنر بسیار بالاتر از دلبستگی ‌های روزمره و تکراری است، باید به مسائل مهم‌تری اندیشید و چنگ انداخت تا از چنگ افکار کوچک و روزمره رهایی جست،
پس به دنبال چیزی جدید می‌رود، چیزی که خودش هم نمی‌داند چیست و نمی‌شناسد فقط این را می‌داند که اگر پیدایش کند می‌شناسد، پس برای یافتنش همه جا را می‌گردد و در این گشتن گاه خود را گم می‌کند. خوب می‌داند که چیزهای باارزش به راحتی به دست نمی‌آیند و راه میانبری برای کسب آنها نیست، پس در خود غرق می‌شود و ارتباطش با دنیای اطراف کم و کمتر می‌شود و همه چیز بیگانه به نظرش می‌آید.
و شروع به شک می‌کند ابتدا به توانایی خویش و سپس خطرناک‌ترین شک‌ها به سراغش می‌آید، شک به ذات هنر و شعر، که آن را بیهوده و عبث می‌پندارد، به راستی در این روزگار چه کسی به شعر اهمیت می‌دهد و برای چه باید شعر گفت؟ چون جوابی نمی‌یابد به شعر گفتن ادامه می‌دهد بلکه خود شعر جوابی در این خصوص بیابد.
بعضی‌ اشعارش تلخ‌اند و دهان را می‌زنند، خواننده می‌تواند همان جا خواندن را کنار بگذارد ولی چه اتفاقی رخ می‌دهد وقتی برای مثال تخمه تلخی می‌خوری؟ آیا خوردن را کنار می‌گذاری یا اینکه به ناچار به تخمه بعدی اعتماد کرده به این امید که تلخی قبلی را بزداید، پس چاره‌ای جز ادامه دادن و اعتماد به ابیات بعدی نیست، مانند همین واژگانی که ادامه دادند و شانه خالی نکردند تا به این مرحله رسیدند، واژگانی که بار ناملایمات زندگی‌ را به دوش کشیده و هفت خان را طی کرده و نماینده شاعر در کاروزار زندگی شده‌اند.
واژگانی که رابط شاعر و مخاطب‌اند و امید می‌رود تاثیرگذار و درگیر کننده باشند ولی در این خصوص شاعر زیر لب با خود می‌گوید بهتر است چنین نباشد، بهتر است این دردها فقط بین او و واژگان تقسیم شوند.