کتاب همه فصول تابستانند

کتاب همه فصول تابستانند نوشته جناب آقای مرتضی بیات را به صورت قانونی از سایت متخصصان خریداری کنید.

ارسال کتاب تا ده روز کاری.

در بخشی از این کتاب می خوانیم:

مقدمه:

اگر مجبور باشم و قرار باشد از میان تمامی مفاهیم و تعاریفی که می‌توانند در برابر واژه انسان قرار بگیرند، تنها و تنها یکی را انتخاب کنم، من ترجیح می‌دهم قصه را انتخاب کنم. من فکر می‌کنم آدم‌ها فارغ از هر بُعدی از ابعادشان، همه سراسر قصه‌اند و این مفهوم می‌تواند انسان‌شمول‌ترین و کیهانی‌ترینِ آن‌ها باشد که اگر هرکداممان حتی گذرا به سیر زندگی و سرگذشت فقط خودمان نگاه کنیم، در انتها احتمالاً همین را خواهیم یافت.
هر یک روز ما برای خودش، یک قصه‌ی متفاوت و کاملاً تازه است که اگر تنها جای برخی جزئیات در آن روز تغییر کند، آن قصه برای شخص خودمان ملموس، جالب‌توجه و احتمالاً ماندگار می‌شود، آن‌طور که می‌تواند سر این دوراهی قرارمان دهد که آیا برای مخاطبی بازگویش کنیم یا خیر. هرقدر این جابه‌جایی‌ها و تغییرات در جزئیات قصه بیشتر باشد، احتمالاً قصه‌ی به‌یادماندنی‌تر و جذاب‌تری در دسترسمان خواهد بود که نشانه‌های بیشتر و واضح‌تری بر اصالتش وجود خواهد داشت.
حال اینکه ما تصمیم بگیریم این قصه‌های شخصی و گاه رازگونه را به هر نحوی از انحاء نشر دهیم، احتمالاً با تعبیر محترمانه‌ای که من از حماقت دارم، شجاعانه است.
و من آدمی هستم که تصمیم گرفتم و می‌توانم قصه‌های زندگی‌‌ام را برای دیگری بازگو کنم و لازم می‌دانم بگویم که بن‌مایه قصه‌ها حقیقی هستند، اما برخی رخدادها ساخته‌وپرداخته‌ی ذهن من هستند.

پیش درآمد:

شاید دهه شصتی‌‌ها دیگر واقعاً شورش را درآورده باشند و دارند زیادی شلوغش می‌‌کنند، وگرنه چه مرز و دیواری را می‌‌توان بین انسان‌‌های دهه‌‌های مختلف در این مملکت کشید و قائل شد. خب این‌ها را منی می‌‌گویم که دهه شصتی هستم و خودم گاهی دوست دارم این‌طور به نظر بیاید؛ یعنی به نظر بیاید که ما زادِ متفاوت و حیات متفاوت و بی‌‌شک مرگ متفاوتی از بقیه داشته‌‌ایم و خواهیم داشت. نه اینکه صرفاً به نظر بیاید؛ اینکه ساکنین سایر دهه‌‌ها باورشان بشود که یک جای کار ما حسابی لنگ زده است و به‌واقع خیلی گناه داریم. باز هم می‌‌گویم شاید داریم زیادی شورش می‌‌کنیم، اما دوست دارم بقیه این‌طور به ماجرا نگاه کنند که ما داخل شعله‌‌های یک آتش ایستاده‌‌ایم و آن‌ها در بیرون و دورش.
دیگران واجب است این را بدانند که عمر و حیات ما پهنا و عرض زیاده از حد داشته و دارد و حتی باید بگویم که برای خیلی‌‌هایمان هنوز عرض و پهنایش تمام نشده و درواقع همچنان درحال طی عرضش هستیم و بی‌خیال طولش شده‌‌ایم. بهتر است بیشتر از این چیزی نگویم و برویم کمی قصه بخوانیم، قصه‌‌هایی که می‌توانند بخش کوچکی از زندگی‌های زیسته و نزیسته هر آدمی از هر دهه‌‌ای باشند.

نفت
کلاس پنجم دبستان را تمام کرده بودم، تابستان بود و فصل تعطیلی مدارس و مثل هر سال این بی‌برنامگی و بی‌حوصلگی بود که همه‌جا موج می‌زد و جاری بود و من برای فرار از این‌ها همیشه درحال کشیدن نقشه‌های عجیب‌وغریب بودم.
رفتن به مدرسه و حضور در فضای آنجا، نوعی کیف بخصوص همراهش داشت و تعطیل‌بودنش هم کیف و حظی دیگر و به همین خاطر هیچ‌وقت نمی‌توانم بگویم من از کدام کیف، حظیظ‌تر بودم.
مثل اتفاق تولد که تو چشم باز می‌کنی و بی‌آنکه از چگونگی و چرایی‌اش چیزی بدانی، می‌بینی که هستی، من از همان کودکی‌ام این‌طور در خاطرم هست که هرگز از تنهایی هراسی نداشتم و همیشه در تلاش برای خوگرفتن و یافتن و کشف تنهایی بودم. درست مثل رسالتی که خودت نمی‌دانی چرا به آن متعهدی و فقط این را می‌دانی که باید به پایانش برسانی. حالا این از کدام‌یک از اجدادم در ریشه دی‌ان‌ای من کاشته شده بود، نمی‌دانم .