کتاب معماری آن

کتاب معماری آن نوشته جناب آقای جواد فرهانی را به صورت قانونی از سایت متخصصان خریداری کنید.

ارسال کتاب تا ده روز کاری.

کتاب معماری آن نوشته جناب آقای جواد فرهانی منتشر شده در نشر متخصصان. در بخشی از این کتاب می خوانیم :

مُقَسم دنیا:

گِله دارم از مقَسم دنیا /

که هنگامه تقسیم/

چرا نداد/

آنکه قسمت من بود/

چشمه چشمانم:

چه چشم انداز چشم‌گیری بودی/

با آن چشمان سیاه/

با یک چشمک/

در یک چشم به هم زدن/

جای گرفتی در چشمه‌ی چشمانم/

و چه چشم نواز در آن آبتنی می‌کنی/

و در هر شیرجه/

خارج می‌شود از چشمانم/

قدری از آب این چشمه سار

غمگسار دل:

عدمت/

هر روز دل غمیده‌ام را می‌کند غمگین‌تر/

کی می‌شود که بیایی/

ای غمگسار دل/

تا این غمکده‌ای که خود بنا کرده‌ای/

را کنی معدوم/

آتش جانم:

بیا/

ای آتش جانم/

فقط بیا و آب بر آتش بزن/

قلبم/

بمانند کوه آتشفشان است/

که هست در حال فوران/

قبل خاکستر شدنم/

بیا؛

ای آتش‌افروزم/

فقط بیا و …/

منظور نظر:

نگار من/

تمام منظوم‍ه‌ی وجودم/

منتظر است/

ای منظور نظرم/

تا به کی انتظار/

بیا ای بی‌نظیر/

بر این منظره‌ی آشفته‌ام/

نظری بیفکن،/

تا دوباره منظم شود/

درست به مانند/

قبل از آن نگاه تو/

معماری آن:

با یک نگاه/

آنم آن شد/

و چه معماری آن زیبا شد/

و در همه‌ی عمر نتوانستم حل کنم؛/

معمای نگاهت را/

که چگونه در آن واحد/

کرد اینم را معدوم/

و آنم را معمور/

تو بیخ:

تو، بیخ/

برای من هستی/

پس/

تو به من نگو کن توبه/

که خود را کنی تبرئه/

آن توتیای چشم توست/

باعث ارتداد من/

و اگر باشد تأدیبی از این کفر/

باید/

علتش نیز شود/

توبیخ/

محکوم به بند:

در ازای درازی زلف تو/

کوتاه شد آزادی من/

و محکومم کرد/

به بند تا به ابد/

مگر می‌شود بی‌بند شد از آن بندیخانه/

وقتی تو می‌بندی زنجیر زلفت را/

به پایم محکم/

راوی داستانمان:

چه رؤیایی می‌شد/

اگر خود من بودم/

راوی داستانمان/

و آن وقت/

روایت می‌کردم این قصه را/

رؤیایی/

و می‌کردم اصلاح/

آخر داستانمان را/

به صلاح خود/

گلایل‌های باغچه دل:

گُلم/

گله دارم/

گلایه‌ی من/

از گلایل‌های سفید باغچه‌ی دلم هست/

که خود تو کاشتی در خاک وجودم/

و تو از همان اول می‌دانستی/

چه بکاری برایم/

آرزو:

تو را آرزو داشتم/

تا پیدا شوم/

اما/

روزها رفت و هنوز در آرزویم/

و در آخر/

این آرزو مرا محو خواهد کرد/

در روزگار/

پرونده بخت:

آن زمانی که به کنار رفت/

پرده‌ی پنجره‌ی دیدگانم/

دیده شد/

پرواز پریشان زلفان پری وارت/

و پرنده‌ی بی‌قرار دلم/

پرید به سمت پردیس نگاه تو/

و چنان پرچ شد در آن سیاهی‌ها/

که بسته شد/

پرونده‌ی بختم/

شهریار:

هر چند دیار شیشه‌ای جانم/

از آن شیوه‌ی نرگس شهلاییت/

شکسته و شیدایی شده/

اما باز شیفته‌ی این شهرم/

چون تو هستی شهریارش/